هوای تازه نَفَس حیات است. با تنفس حیات را بدرون می‌کشیم. و این اکسیژن درون هواست که برای ادامه حیات ضروری است. اکسیژن لازمه حیات است. کمبود اکسیژن اعمال حیاتی بدن را مختل می‌کند و نبود آن مرگ آفرین است. اکسیژن درون هوا نه تنها برای انجام اعمال فیزیکی لازم است بلکه برای ایجاد بالانس فکری و روحی نیز ضروری است.
تنفس هوای تازه نشاط و سرزندگی به ارمغان می‌آورد و زندگی درون فضاهای در بسته خفقان و دلتنگی.
اکسیژن در تنفس سلولی، در سوخت و ساز مواد غذایی، تولید حرارت مناسب برای انجام اعمال حیاتی و تولید انرژی لازم برای فعالیت بدنی نقش دارد.
تنفس نه تنها این ماده حیاتی یعنی اکسیژن را در اختیار سلولهای بدن قرار می‌دهد بلکه ماده زائده حاصل از سوخت و ساز یعنی گاز کربنیک را نیز از بدن خارج می‌نماید.
عمل تنفس با حرکت دادن ماهیچه‌های سینه و دیافراگم و شاید هم کلیه ماهیچه‌های بدن به جریان خون نیز کمک می‌کند. به نظر می‌رسد که تنفس چه در سطح مکانیکی و چه فیزیولوژیک آن با پمپاژ قلب و جریان خون ارتباط تنگاتنگ و نزدیک دارد.
تنفس در هوای آزاد بخصوص اگر با ورزش و فعالیت بدنی همراه باشد بزرگترین هدیه سلامتی برای بدن است.
در هوای آزاد ورزش و پیاده روی کنید. زندگی در مناطقی که از هوای بهتر و پاکیزه‌تری برخوردار هستند را جزو اولویتهای زندگی خود قرار دهید.
در و پنجره‌ها را تا حد امکان و در هر زمان که ممکن است باز کنید تا جریان هوای تازه برقرار گردد. سعی کنید برفضای سبز اطراف خود به هر شکل ممکن بیفزائید.
با همسایگاه خود تصمیم به درختکاری بگیرید یا شهرداری را وادار به این عمل کنید. در طبیعت باشید. در جریان هوای آزاد بخوابید.

به هوایی که بدرون می‌کشید نیز مانند غذایی که می‌خورید توجه کنید و در ایجاد هوای تمیز در محل زندگی خود نقش فعالی به هر شکل ممکن در پیش گیرید.به خاطر داشته باشید که روزه‌های طولانی‌تر از 4-3 روز بسته به شرایط شخص روزه‌دار باید تحت نظارت افراد با تجربه در این زمینه صورت گیرد.

رفتن به صفحه اول